Tag: Twitter

#hasselthelpt

Ik had graag willen vertellen dat ik erbij was, bij dat legendarische optreden van Fleet Foxes in de Marquee-tent op Pukkelpop 2011. Maar ik was er niet bij, omdat het optreden niet plaatsvond. Een tien minuten durende storm kwam en hield er genadeloos huis.

Zelf stond ik die dag (vergezeld van vrienden en een paar honderd andere gelukkigen) op de beste plek die we maar konden wensen. In een tent met de naam Shelter die met de rug in de wind stond. De chaos, de paniek en de doodstrijd die plaatsvond op andere plekken op het terrein ging grotendeels aan ons voorbij. Alleen die storm, daar was ook voor ons geen ontkomen aan.

En dan klaart de horizon op en ontstaat de behoefte aan communicatie. Aan het willen weten. We wisten een uur na de storm nog niets, behalve dat het festivalterrein een ongelofelijk pak slaag had gehad. Dat een tent ingestort was, dat stellages ingezakt waren en bomen plat lagen. Dat zagen we allemaal met eigen ogen.

De video walls die her en der op het terrein stonden, kondigden optredens aan die niet meer zouden gaan plaatsvinden. De stilte op het terrein was surrealistisch. In de achtergrond hoorden we sirenes zonder te weten dat er dodelijke slachtoffers gevallen waren. Het netwerk lag plat en 60.000 radeloze mensen die het ergste vreesden, wilden meer weten.

Wat we net zomin wisten was dat buiten het terrein, inwoners van Hasselt en omstreken zich online verzamelden achter de hashtag #hasselthelpt. Wij waren te druk met belpogingen met het thuisfront. Online werden slaapplekken aangeboden, telefoondiensten, doucheruimtes, WIFI-netwerken werden opengesteld en online steunpunten werden opgericht.

Een ramp maakt de mens barmhartig. Hij activeert. Bedrijven in de regio Hasselt, geïnspireerd door het burgerinitiatief boden noodzakelijke faciliteiten aan of openden hun panden. Een Vlaamse bank bood 30 slaapplaatsen aan, een bank nota bene. Wie had dat twee jaar geleden gedacht?

Dergelijke hulpberichten van buitenaf druppelden langzaam naar binnen. En ooggetuigenverslagen van binnen, druppelden langzaam naar buiten. De aangeboden hulp was een burgerinitiatief, met Twitter als drijvende maar vooral als bindende kracht. Social media bewees inderdaad sociaal te zijn, geholpen door zijn slagkracht, snelheid en brede inzetbaarheid. Het zet de massa in beweging, zolang die massa een gemeenschappelijk doel heeft. Zie de rellen in Londen, zie de Arabische revolutie.

Wat verslaglegging betreft heeft met name Twitter laten zien dat de (burger)berichtgeving zich losweekt van het afstand bewaren dat bij journalistiek hoort. De berichtgeving is menselijker, maar daardoor ook minder objectief. En emotioneler om te lezen en te zien. Interessant om te onderzoeken in hoeverre persoonlijke emotionele verslaglegging de betrokkenheid van de mens beïnvloedt.

De verslaglegging van Pukkelpop heeft tevens laten zien hoe effectief verschillende media online kunnen integreren. Zo deelde Humo (het magazine) nieuws over Pukkelpop via Twitter en leidde lezers naar hun website voor meer informatie.

Dit alles speelde zich buiten het terrein af. Tot dan hadden we als bezoekers nog steeds niets van de organisatie vernomen. Achteraf was het niet eens nodig. Wat bezoekers moesten weten, druppelde langzaam maar zeker via diverse social media binnen. Ook hier nam Twitter het voortouw.

De verslagenheid bij de organisatie moet ongelofelijk zijn geweest. In een moment van totale overmacht kun je de beste scenario’s klaar hebben liggen, dat verandert niets aan het gegeven dat crisiscommunicatie misschien wel de lastigste communicatievorm die er is. Bovendien, de organisatie die voor een groot deel uit vrijwilligers bestaat, heeft zo’n hechte relatie met wat zij zelf organiseert dat professioneel op afstand blijven tijdens het moment suprême ontzettend lastig is.

Wie er die dag bij was, begrijpt dat niet alleen de bezoekers maar ook de organisatie genadeloos op de proef is gesteld. Ik begrijp daarom het applaus voor de organisatie dat twee dagen later tijdens de herdenkingsdienst volgde. Mensen die nog nooit naar Pukkelpop zijn geweest snappen dat wellicht niet, maar de historie van 25 jaar prachtige Pukkelpopherinneringen veeg je niet van de kaart met een storm. De relatie die je tijdens de jaren met het festival opbouwt is hecht en leidt tot respect en waardering. Laat dat de basis zijn voor Pukkelpop om door te gaan.

Twitter op de schouder van een blog

Onlangs las ik een artikel over bloggen. Het artikel was geschreven in december 2005, een paar maanden voor de geboorte van Twitter. Bloggen veroverde op dat moment de wereld, terwijl microbloggen zich nog in een embryonale fase bevond.

Tussen de lijnen ging het artikel over de snelheid en de hoeveelheid veranderingen die media- en communicatieorganisaties dwingen tot het maken van concrete keuzes. Dat geldt ook voor david. Wij zwoegen daar soms ook mee. Voor reclame-, marketing- en communicatiebureaus is het veranderende speelveld namelijk een knoeperd van een uitdaging. Een jungle waar we de weg in moeten vinden. Dat was toen al zo en dat is alleen maar belangrijker geworden.

briancookillustration.com
bron: briancookillustration.com

Want ondanks de populariteit van bloggen en Twitteren weten we nog steeds niet goed hoe we dergelijke middelen succesvol en doelgroepgericht kunnen inzetten. Het gevoel van ‘we doen eigenlijk maar wat’ overheerst. Overigens niet alleen bij opdrachtgevers, ook bij de bureaus.

Het betreffende artikel laat duidelijk zien met welke snelheid de zaken veranderen. Vijf jaar geleden blogde in het bedrijfsleven nagenoeg niemand. Bloggen was de speeltuin van rebellerende journalisten die een snel en nieuw medium hadden om onafhankelijk toe te kunnen slaan en van individuen die er een platform voor eigen werk in vonden.

Daar waar particulieren de kracht van het middel zich allang eigen hebben gemaakt, verwonderen managers zich nog steeds over het nut en de haalbaarheid van het medium. Een oerdomme struisvogelhouding van ‘professionals’ die – soms nog tot op de dag van vandaag – louter denken in termen van zenden.

Hen kunnen we als verloren beschouwen. Want we zijn vijf jaar verder en bloggen is passé. Althans, als we sommige nieuwe media specialisten mogen geloven. Feit is wel dat het medium zich niet meer ontwikkelt. Voor veel bedrijven en organisaties geldt dat zij bloggen vooral gebruiken om te zenden.

En opeens was daar Twitter.

Okay, er moest wel eerst een vliegtuig de Hudson in New York invliegen, maar de effectiviteit van de berichtgeving daarover was in één klap overtuigend. Zelden zo een door de massa gedragen introductie van een medium meegemaakt.

Het maakte mij als hongerige lezer ook duidelijk dat Twitter geen concurrent van het blog is maar een goeie vriend. Bloggen is een verhaal delen. Ongeacht wat dat verhaal is, het heeft wel de ruimte nodig om te kunnen bloeien. Met 160 karakters breng je geen diepte aan en communiceer je geen argument. Om die reden geloof ik niet in het einde van het blog.

Het blog treed wel meer naar de achtergrond. Met Twitter kun je schreeuwen, maar met het blog kun je vertellen. Hoe had dit complete betoog bijvoorbeeld getwitterd moeten worden? Het bevat maar liefst 2.553 karakters, en dat is zonder de spaties. Dat kan dus alleen als je het beste van beide middelen naast elkaar gebruikt. Daarom hebben we dit bericht net als alle anderen in de wereld gezet met een Tweet en koppen het verhaal hier verder in. En zie daar: Twitter op de schouder van ons blog en even goeie vrienden.