Tag: content

Zijn avatar is een ei, dan weet je genoeg

PeterChoylkom35 volgt mij op Twitter. Zijn avatar is een ei, dan weet je genoeg. PeterChoylkom bestaat niet, hij is een social media geest. Een die overigens nauwelijks moeite doet om dat te verbergen, anders zou je avatar geen ei zijn. Wat hij denkt te bereiken is mij een raadsel. Over raadsels gesproken, waarom denken spammers dat ik een mail van Tracy Wendeldorf zou openen? Tracy is nep. Haar naam werkt soms voor een bank uit Nigeria en soms voor een farmaceutisch bedrijf uit Canada. Ze is een bedenksel om mij een mailtje in te lokken. Foei Tracy. Shame on you.

Maak ik me daar druk om? Nee. En velen met mij niet. Iedereen die actief is op social media kent wel een Tracy Wendeldorf. Tracy is niet alleen. Elke dag probeert iemand op internet je wel in de luren te leggen. We moeten er gewoon rekening mee houden dat online zich niets garandeert als echt.

De afstand tussen onze online persoonlijkheid en wie we écht zijn wordt alleen maar groter. Ik heb ‘Facebook-vrienden’ die lachen of een gekke bek trekken op elke foto die ze op Facebook posten. Die nog nooit een bericht hebben gepost dat als negatief uitgelegd kan worden. Ze delen alleen de vrolijke kant van hun leven en dat is een eenzijdig deel van de werkelijkheid.

Waarom voelen we ons daar niet ongemakkelijk bij? We worden immers gewoon belogen. We zijn er on- en offline aan gewend geraakt en zien het slechts als een noodzakelijk kwaad. Omdat het niet opweegt tegen de waarde die we toekennen aan onze online aanwezigheid.

Iets of iemand die niet bestaat kun je niet authentiek maken. Die heeft geen oorsprong in herinneringen en ervaringen. Die laat zich niet beleven. Datzelfde geldt ook voor gefabriceerde content. Het retweeten van oud nieuws. Click to share. Geautomatiseerde Linkedin-uitnodigingen. We worden nou niet bepaald gestimuleerd om er meer van te maken.

Maar er is sprake van een kentering. Steeds meer mensen zijn online op zoek naar meer werkelijkheid. De meesten van ons kennen wel iemand in zijn/haar Facebook-vriendenkring die de ‘vriendenlijst’ wil opschonen. We willen ervan af. En wie heeft nog nooit gedacht om helemaal met Facebook te stoppen? Het is een logische reactie op het huidige sociaal-maatschappelijke klimaat. Fake Twitter-accounts, fake Facebook likes, fake reviews op recensiesites. Er heerst wantrouwen.

Die werkelijkheid vind je in authentieke content. In creatie. Gemaakt door echte mensen, met bloed, zweet en hartstocht. In die werkelijkheid herkennen we elkaar, omdat we die werkelijkheid delen. De consument is steeds alerter voor nepheid. Voor reclamemakers is dat essentieel. De doelgroep raken doe je door de afstand tussen wat je doelgroep zoekt en je boodschap zo klein mogelijk te maken.

Authentieke content inspireert, ongeacht of je als individu communiceert of als bedrijf. Maar je moet wel willen geloven dat je doelgroep een waar verhaal prefereert boven een bekokstoofd verhaal. En authentieke content betrekt. Het raakt. Hoe bloter jezelf durft te geven, hoe krachtiger je boodschap is, hoe meer mensen zich herkennen in jouw verhaal.

Het blog is daarvoor natuurlijk een uitstekend middel. Ook voor david. Op ons blog spreken we in een andere toon dan in onze reguliere communicatie. Op ons blog hebben we het over zaken die ons inspireren, dwarszitten, omverblazen en teleurstellen.

Ik ben ervan overtuigd dat het blog als middel nog veel belangrijker wordt. Ongeacht wat je product, dienst of boodschap is. Een blog met daarop authentieke content, gemaakt met hartstocht kan gerust over groeiend gras gaan en toch mateloos boeien. Bovendien, het blog heeft zich al bewezen als een overlever. Het zou worden verpulverd door Twitter. Wie kan zich dat nog herinneren? De briljante marketingcommunicatiestrateeg die dat stuitende gebrek aan inzicht heeft durven te uiten is vermoedelijk niet meer werkzaam in het vakgebied.

En wat te denken van long copy? Tot enige tijd geleden was het not done. Zowel op internet als in print. Maar met de toenemende behoefte aan meer werkelijkheid, neemt ook de behoefte aan het echte verhaal toe. En dat wil je lezen en beleven. Ook als je daarvoor naar beneden moet scrollen of nog erger, een bladzijde moet omslaan.

Is content king?

Het liefste kruipen we als reclamemakers letterlijk in het hoofd van mensen. Daar valt veel moois te halen. De nieuwe generatie mobiele media brengt ons nog het dichtste in de buurt van het hoofd van de doelgroep. Je bevindt je immers al in de hand van je ontvanger, op zijn smartphone. En dat is dichterbij dan een billboard, een advertentie of een commercial.

Dankzij smartphones kunnen we overal waar we zijn gelokaliseerd worden en voorzien van gepersonaliseerde advertenties, zo op je retinadisplay. Dáár kan ik wijn krijgen en dat kost mij vandaag maar zóveel. Wow. Slimme content. Maar hoe weet de content eigenlijk dat ik een fles wijn wil kopen? Dat weet hij volgens mij helemaal niet, daar hoopt hij op. Maar waarom?

Wil de content mij helpen of wil hij mij overtuigen om iets te kopen?

Content is king. Het is een veelgehoord credo. Maar gebombardeerd worden met radeloos zoekende content is niet bepaald koninklijk. Dat is ordinair old school reclamemaken, schieten met hagel. Goede content moet passende content zijn: dat is een pas-op!-glad-ijs!-begrip. Immers, passend betekent dat de content mij persoonlijk zou moeten kennen.

Bovendien, de smartphone en de tablet zien we steeds meer als een stuk van onszelf. Daar inbreuk op maken met reclame zou wel eens verkeerd kunnen vallen.

Een voorbeeld. Onlangs. Via mijn Facebook-pagina wordt mij het volgende aangeboden: vrouwen die willen daten, een BMW uit de nieuwe 3-serie en een huurwoning in de stad waarin ik woon. En op mijn Hotmail-pagina rouleren de volgende advertenties: opnieuw vrouwen maar deze keer hoger opgeleid, tuniekjes met pofmouwen en bedrijfsopleidingen.

En dat allemaal terwijl ik vlak daarvoor via Google gezocht heb naar een leuke bed & breakfast in Maastricht. Het is dus niet dat ik van mijn behoefte een geheim maak.

In het voorbeeld van mijn Facebook-pagina en Hotmail-pagina is de content vergelijkbaar met een doodgewone advertentie in een krant. Het staat er plots, pontificaal voor mijn neus en ik heb er niet om gevraagd. De content had beter moeten weten.

En als de content mij eindelijk heeft gevonden, ontdek ik dat het klaarblijkelijk niet weet dat ik niet zomaar een bed & breakfast zoek. De content twijfelt, gokt en stelt mij het volgende voor: de bovenverdieping van een jaren ’70 huis in een buitenwijk van Maastricht.

Dacht het niet. Nu wordt het irritant: eerst biedt de content mij niets aan, vervolgens wat ik niet zoek en vervolgens wat ik weliswaar zoek maar niet wil.

Ik zoek een bed & breakfast die qua verhaal en uitstraling aansluit bij mijn wens en behoefte. Beiden zijn op dat moment nog niet concreet en bevinden zich nog op ‘buikgevoelniveau’. Zelfs het budget is niet concreet. Kortom, eigenlijk weet ik pas wat ik zoek als ik het zelf zie. Knap is de content die mij daar ongevraagd in kan voorzien. Het uiteindelijke aanbod is overrompelend en dus reserveer ik – moegezocht – een kamer in de bed & breakfast waar we vorig jaar hebben geslapen. Beetje saai misschien maar verder niks mis mee.

Slimme content zou zichzelf af moeten vragen waarom het mij nodig heeft en niet waarom ik het nodig heb. Maar wellicht is dat teveel gevraagd. Kunnen we van content en de digitale wereld waarin het zich bevindt eigenlijk wel verlangen dat ze ons begrijpen? Probeer in de kronkels van het menselijke brein maar eens je weg te vinden. Dat is voor een mens zelf soms al moeilijk genoeg.

Alles wat de content van mij weet is wat hij van mij op internet vindt. En zelfs daarmee slaat hij de plank mis, want zou ik het aan de content overlaten dan draai ik binnenkort in een nieuwe BMW de straat in, met aan de passagierskant een nieuwe vrouw of ik ben zelf verkleed als vrouw op weg naar een bedrijfsopleiding.

Content is king inderdaad, king van de totale verwarring. Maar niet van het raken.