Categorie: Presentaties

david zet designhoofdstad Milaan op z’n kop!

Mooie header, al zeggen we het zelf. Maar hij klopt niet helemaal. In elk geval hebben we wel je aandacht. Zo werkt dat met reclamekoppen. Het zit zo: niet david zet Milaan op z’n kop maar collega Kevin. En – eerlijk is eerlijk – ook dat klopt weer niet helemaal, want niet Kevin persoonlijk maar zijn Design Academy Eindhoven afstudeerproject ‘Smartphonegraphy’ zet Milaan op z’n kop. En oké, Milaan staat nog niet helemaal op z’n kop, maar we hopen snel van wel.

smartphonegraphy

Kevin’s project staat op de ‘Salone del Mobile’ om precies te zijn, een van de meest toonaangevende designtentoonstellingen van Europa. Smartphonegraphy is een conceptuele reactie op persoonlijke fotografie anno nu. Laten we het daar maar eens over hebben. Blog stelt moeilijke vragen, Kevin geeft antwoord.

Smartphonegraphy, wat is de achterliggende gedachte?

“Wat ik vooral mooi vind is hoe drastisch fotografie in relatief korte tijd is veranderd. Als je bij je ouders of grootouders op zolder gaat zoeken vind je vast fotoalbums met allemaal unieke momenten. In die tijd had je alleen een fotorolletje en kon je maar 24 of 36 opnames maken. Vergelijk dat maar eens met nu. Je schiet gewoon 10 keer dezelfde foto en kiest terplekke de beste. Dat kon vroeger niet. Nu heb je zomaar 1000+ foto’s op je smartphone staan waar niks mee gebeurd. Die blijven op het toestel staan of in een map verborgen op een harde schijf. De vraag waar ik mee zat was: hoe ziet dat eruit als mijn generatie 60 jaar oud is. Zitten we dan met een persoonlijke legacy die vervaagd is en door zijn omvang niets meer betekent?”

Hoe heb je dat verder aangepakt?

“Ik ben digitale foto’s van anderen gaan verzamelen, foto’s uit hun ‘schiet er op los’ collectie. Foto’s die anders zouden verdwijnen in de massa. Uit al die foto’s heb ik een selectie gemaakt en die heb ik weer op onderwerp geordend. Die onderwerpen zijn vertaald in 5 magazines. Op die manier heb ik de foto’s als het ware uit die massa gehaald en een nieuwe eigen plek gegeven zodat ze niet worden vergeten.”

Noem eens een onderwerp.

“De ‘doubles’ zijn leuk. Dat zijn foto’s die je direct na de eerste foto neemt. Omdat je denkt dat die beter is. Eigenlijk maak je twee keer of meer dezelfde foto. Omdat het kan. Typisch iets van nu, vroeger was dat ondenkbaar. Je had immers maar 24 of 36 foto’s op je rolletje. Daar ging je dan voorzichtig mee om. Je nam ook meer tijd voor een foto. Licht, sluitertijd, diafragma, compositie.”

Wat wil je bereiken met de magazines?

“Ik wil de foto’s weer betekenis geven. Daar gaat het uiteindelijk om. Niet online of op een apparaat, maar tastbaar maken. Je moet het volume van wat je aan foto’s gemaakt hebt kunnen zien. Als je al je digitale foto’s in een album plakt heb je een flink boek. Dan zie je direct waar je mee bezig bent. Deze opzet is bovendien vaak aanleiding voor gesprekken en discussies. Dat is mooi, aangezien het voor iedereen een herkenbaar probleem is.”

Dus je vertaalt een modern probleem in een ouderwets middel?

“Ja. Er zijn genoeg mensen geweest die zich afvroegen waarom ik de foto’s niet online heb weergegeven. Maar daarmee bereik ik niet wat ik wil. Nu discussiëren mensen erover. Het is herkenbaar. Dat vind ik gaaf, dat het iets los maakt. Je foto’s zijn een tijdslijn van je leven en daar wil je later iets van laten zien. Waarom maak je ze anders?”

En nu staat je werk in Milaan.

“Mooi he? Het maakt deel uit van de ‘Linking Process-tentoonstelling’ van de Design Academy Eindhoven.”

Wat zijn je verwachtingen?

“Dat vind ik moeilijk. Het is een verhalend project, geen meubelstuk of andersoortig design. Daar moet je als bezoeker langs kunnen kijken. Ik ben benieuwd hoe dat wordt opgepakt.”

Ga je zelf ook naar Milaan?

“Ik hoop van wel, maar ik weet het nog niet. Weet je dat je voor een simpele hotelkamer voor twee nachten in die week al meer dan 500 euro neertelt?”

Wat kunnen we in de toekomst nog meer van je verwachten?

“Ik ben momenteel bezig met een muziekproject. Dat slaat al redelijk goed aan moet ik zeggen. Benieuwd hoe dat verder loopt.”

Ben je toevallig in Milaan tussen 9 en 14 april ga dan zeker even kijken. Je vindt de tentoonstelling van design Academy Eindhoven in het LAP (Lambretto Art Project) aan de Via Cletto Arrighi 19 in Milaan.

19.071.162 fans can’t be wrong

bron: starbucks.com

Trouwe lezers van dit blog weten dat we het al vaker hebben gehad over merkverhalen en conversational capital, de ingrediënten waaruit een verhaal bestaat. Wie het nog niet is opgevallen: het corporate verhaal wordt steeds belangrijker binnen de communicatie.

Je complete hebben en houwen verpakken in een snedig stukje merkbeleving en je doelgroep ermee op de loop laten gaan. Met een beetje geluk gaan vervolgens de social media ermee aan de haal en plukt je merk daar de vruchten van.

Een van de grootheden van het merkverhaal en bovendien een van de social media-iconen wereldwijd is Starbucks. Hoe succesvol? Slechts zes vestigingen in Nederland maar wel 13.304 fans op Facebook Nederland. Dat zijn vijf vestigingen minder dan bakkerij Van Iersel uit Tilburg en die heeft nul fans op Facebook. Wereldwijd heeft Starbucks overigens 19.071.162 Facebook-fans.

Het mag duidelijk zijn, dit gaat over veel meer dan alleen maar koffie.

Datzelfde Starbucks veranderde onlangs na 20 jaar zijn logo. Een weloverwogen beslissing volgens Starbucks CEO Howard Schultz: omdat de beste dagen van het bedrijf nog moeten komen. Zoals het een social media-icoon betaamt deed hij dat door middel van een video.

Hoe betrokken de volgers zijn blijkt uit de vele afkeurende reacties die Starbucks ontving. Ondanks de valide en persoonlijke verklaring van Schultz. Want dat is wat een merkverhaal doet, het betrekt de consument en het maakt een merk menselijk, behapbaar. En dus is het logisch dat de volger begaan is bij zwaarwegende beslissingen zoals het veranderen van het logo. Hij voelt zich aangesproken en is daarmee vereerd of op zijn tenen getrapt.

Een wezenlijk onderdeel van het Starbucks-logo is de enigmatische ‘sirene’. Een type Lorelei maar dan met goede bedoelingen. Mevrouw is een verleidster en dat is ze niet zomaar, daar is over nagedacht. Dit brengt mij bij het thema van deze post: bij de creatie van het oorspronkelijke logo is een schrijver betrokken geweest. Het Starbucks-verhaal, althans het visuele deel ervan, komt mede uit de pen van een schrijver. De aanwezigheid van een schrijver in het proces onderstreept nogmaals het belang van het verhaal.

Volgens een van de stafschrijvers is de sirene uit het logo een verhalenvertelster die de verleiding van het merk uitdraagt. Ze is een belofte die de consument uitnodigt om te vinden wat hij zoekt maar vooral is ze wat je er zelf in ziet. Want jouw Starbucks-verhaal is jouw herinnering en is zo de persoonlijke waarde die jij als consument eraan hecht.

Het belang van het Starbucks-verhaal is al vanaf dag een op de juiste waarde geschat. Noem het visionair, noem het wat je wilt. Feit is wel dat het merk Starbucks de beleving van het koffiedrinken op een typisch Amerikaanse groot-groter-grootst manier heeft uitgebouwd. Van een klein koffiehuisje in Seattle in 1971 tot een wereldmacht in 2011. Dat hebben ze aanvankelijk gedaan zonder de hulp van social media, maar geen seconde zonder hun merkverhaal.

david does de Dutch Design Week

Het is niet alleen maar reclame en communicatie dat de klok slaat bij david. Inspiratie vinden we net zo belangrijk. En als je een beetje goed kijkt vind je overal inspiratie, kwestie van je ogen gebruiken en de juiste plek bezoeken. Bijvoorbeeld de jaarlijkse Dutch Design Week (DDW) in Eindhoven. Een week van indrukken. Op verschillende plekken in de stad zijn er tentoonstellingen, verbluffende (ontwerp)vondsten, presentaties en lezingen te bewonderen. En aangezien Eindhoven om de hoek ligt is een vertegenwoordiging vanuit david logisch.

Meer dan 300 verschillende projecten maken deel uit van het programma. Kiezen dus. Wie alles wil zien klikt hier. david zag zich vooral geraakt door de
afstudeerprojecten. Altijd interessant om te zien is de jaarlijkse Graduation Show van de Design Academy Eindhoven. Een mooie overzicht van afstudeerwerk van een nieuwe generatie ontwerpers en volgens onze afvaardiging een goede mix tussen design en innovatie. De vormgeving van zowel de projecten als de expositie zijn wat betreft vormgeving helemaal af.

Wat innovatie betreft zijn er enkele boeiende projecten op de Graduation Show. Zo heeft Thomas Pleeging in een mal letterlijk een vaas van schimmel laten groeien. Een concept met veel mogelijkheden.

En wat te denken van de ‘stofkap’ van Yasuhito Hirose, een lamp voor boven je tafel die door statisch te zijn stof vangt en daar een kap van vormt. Ook de moeite waard is de hard/zachtbank ‘Curb’ van Karlijn Kuipers, behalve talentvol ook de zus van david’s art director Aart.

Karlijn Kuipers - Curb - couch

Zelfs de fiets kan ondanks zijn essentiële onderdelen leiden tot een inspiratierijk voorwerp. Dat de fiets steeds meer een deel van je identiteit wordt zie je in het straatbeeld. Hoever je dat kunt doortrekken lieten de fietsen van Vanhulsteijn in het Klokgebouw zien.

Futuristisch of atletisch, bruikbaar of inspirerend? Of van alles een beetje?

david presenteert

Onlangs sprak collega Nico Verheijden voor de Association of Industrial Marketing Professionals op de Technische Universiteit in Eindhoven. Het onderwerp: industrial branding. Het publiek: marketeers van onder andere Océ, Vanderlande, DAF Trucks en Simac. Een mooie gelegenheid voor david om kennis te delen met de marketeers van toonaangevende bedrijven. Zelf ook een graantje branding meepikken?