Marlene op avontuur in de wereld van de wetenschap

“Komt u college volgen, of gaat u college geven?” Bam, in één klap weer met beide benen op de grond. Dacht ik even onopgemerkt mee te gaan in de stroom jonge studenten bij de Universiteit Wageningen. Nee dus, ik word er zo tussen uitgepikt. Het is meer dan twintig jaar geleden dat ik in de collegebanken zat, en het voelt dus niet alleen onwennig, blijkbaar zie ik er ook onwennig uit.

Ik ben direct de weg kwijt bij Social Sciences, en moet een vriendelijke 20’er vragen me naar de juiste ruimte te wijzen. Nee, ik kom geen college geven. Ik kom een serie van colleges volgen. Om voorzichtig weer mijn plekje te veroveren in de wereld van de wetenschap, en de draad op te pikken waar ik die zo lang geleden achterliet.

Je hersens tot het uiterste tergen, voelen dat je het nét snapt/net niet snapt/en toch weer wel.

Destijds studeerde ik in Tilburg, aan wat toen nog – vanwege de afkorting – Katholieke Universiteit Brabant heette. Ik joeg de studie er in korte tijd doorheen, naast een parttimebaan. Als twintiger kun je zoiets. Een beetje druk was het wel, en dus was het goed dat er aan die periode een eind kwam. Maar in mijn achterhoofd bleef altijd de gedachte spelen terug te keren naar de wereld van de wetenschap.

Je hersens tot het uiterste tergen, voelen dat je het nét snapt/net niet snapt/en toch weer wel. Ideeën en concepten heen en weer gooien met medestudenten, docenten, hoogleraren; heerlijk. Hoewel de praktijk van de communicatie me prima bezighoudt en ik daar heel veel passie en enthousiasme in kwijt kan, blijft het kriebelen.

Later, als ik vijftig ben, dan ga ik nog eens terug. Dat is jarenlang het motto. En dan ineens, grote schrik, ben ik bijna vijftig. En moet het dus echt gebeuren. Na wat aarzelende schijnbewegingen (gesprekken bij mijn oude universiteit, mailtjes naar oud-docenten, een notitie ‘wat denk ik aan de wetenschap bij te kunnen dragen’) volgt een uitnodiging om te komen praten bij prof. Noëlle Aarts. Bezield en inspirerend hoogleraar Strategische Communicatie in Wageningen en bijzonder hoogleraar in Amsterdam. Ik heb haar verteld van mijn plannen een brug te slaan tussen de theorie en de praktijk van de communicatie.

Babysteps, babysteps.

In ons gesprek vliegen al snel de citaten, theorieën en namen heen en weer. Mijn voorstel een onderzoekstraject te starten naar de invloed van Storytelling (narratieve discourse) op gedragsverandering en attitude, valt in goede aarde. Er is een klik, we zien het allebei zitten en worden steeds enthousiaster. De term ‘promoveren’ valt en we stellen voorzichtig een meerjarenplan op. Een wetenschappelijk artikel over een jaar, dat wordt het eerste tussendoel. Babysteps, babysteps.

Een minuscule usb-stick boordevol literatuur krijg ik mee. Twintig jaar geleden was ik trots op de eerste floppy’s en ging het meeste nog in print. Toen was veel literatuur in het Nederlands, nu is alles Engels, ook tijdens de colleges. Maar waar ik verwacht overal laptops te zien, hanteren de meeste studenten nog pen en papier. Dus dat valt weer mee. En na het eerste kwartier heb ik mijn plek in de collegezaal weer helemaal gevonden. En na een half uur discussieer ik mee, alsof ik nooit ben weggeweest.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s