Alle ballen verzamelen: over de nuances van merkbeleving

Twee balletjes.
Op Dinsdag Gemakdag eten we thuis soep uit een pak. Er staat een blauw vinkje op de verpakking. Dat is om het schuldgevoel over het ontbreken van verse groenten richting de kinderen af te kopen. Dergelijke vinkjes staan voor ‘wij begrijpen jullie situatie beste ouders en bieden jullie een praktische quasi gezonde oplossing tijdens drukke tijden’.

Ik houd van merken die mij begrijpen.

Meestal kiezen we voor de champignonvariant of de tomatensoepcrèmevariant. Smakelijke soepvarianten van een merk dat zo oerdegelijk is dat zelfs een nitriet affaire mij als consument niet zou bekeren tot de concurrent.

Ik heb het natuurlijk over Unox. Die irritatie opwekkende sponsoring van winterfestijnen zoals wereldbekerschaatswedstrijden en Nieuwjaarsduiken vergeet ik voor het gemak maar even. Unox is wat merkuitstraling betreft namelijk net zo oubollig als het oerdegelijk is. En dus betrouwbaar.

De belangrijkste soepconcurrent van Unox heeft bij mij altijd een streepje achter. Mijn persoonlijke ervaringen met Struik stammen namelijk allemaal uit mijn dienstplichttijd. En dan met name de winteroefeningen. Daar kan Struik verder niet veel aan doen, het is een persoonlijk traumaatje.

Merkbeleving dus. Die zit bij Unox wel goed. Een zak openknippen en ‘leegrollen’ is nu eenmaal een leukere handeling dan een blik opentrekken. Deze keer knipte ik een zak groentesoep en een zak tomatensoepcrèmevariant open. Doe ’s gek. In no time klaar en zonder gedoe: dat is het motto van Gemakdag. En met gehaktballetjes, want dat stond op de verpakking.

Op zo’n soepballetje met de voedingswaarde van een teennagel kan ik me ontiegelijk verheugen. Die boodschap alleen al: ‘met gehaktballetjes’. Wat nou voedingswaarde? Ik watertand! Niet veel later kreeg de betrouwbaarheid een deuk.

De realiteit beet mij al snel in de bil. In het 1,5 liter pak groentesoep zaten welgeteld twee soepballetjes. Twee!
Nog een keer, maar nu onderstreept: twee.
Nog een keer, maar nu onderstreept en in kapitalen: TWEE.
Nog een keer, maar nu met alles wat ik heb: TWEE!

Wortel ja, die zat er ruimschoots in. Van die vochtige, nauwelijks nog oranjeachtige wortelringen. Daar stond niks van op de verpakking. Maar gehaktballetjes, ho maar. Hoe zou dat eigenlijk werken, vroeg ik me af. Worden de balletjes handmatig in de zak gestopt? Worden ze dus afgeteld? Gaat het automatisch en ben ik als trouwe consument afhankelijk van het toeval? Kan ik Unox via rechterlijke macht dwingen het totale aantal gehaktballetjes op de verpakking te laten vermelden?

Nu staat er alleen ‘met gehaktballetjes’ en dat klopt. Twee.

Met twee kinderen aan tafel was de verdeling van de twee balletjes makkelijk. Maar zoonlief – alsof hij het aan zijn water voelde – koos onmiddellijk voor de tomatensoepcrèmevariant zonder balletjes. Ik lepelde beide balletjes uit de pan groentesoep en liet ze allebei in het kommetje van dochterlief glijden. Ik had allang geen zin meer in een soepballetje. Eentje at ze op, de ander liet ze koud worden en onaangeroerd en eenzaam sterven op de bodem van een plasje groentesoep. Over tig jaar doet ze zelf boodschappen en zal ze Unox zien als het soepmerk dat haar bedonderde met soepballetjes. Uit de weeromstuit zal ze een tray Struikblikken variant Duitse Curryworst inslaan. Ook omdat er 9,3% bockworst in zit en dat is nog altijd veel meer dan 0,1 % soepballetjes.

Een gedachte over “Alle ballen verzamelen: over de nuances van merkbeleving

  1. Het is je wederom gelukt Marc. Je hebt mijn aandacht tot de laatste regel vastgehouden. En dat over 2, ja TWEE gehaktballetjes 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s