Het marketingpotentieel van een gehaktstaaf

In de Marais in Parijs stond ik in een zeker 50 meter lange rij voor wat volgens kenners/vrienden de ultieme falafel zou moeten zijn. Ik vond van niet. En romantisch was het ook niet. Spraakmakend was uiteindelijk alleen het staan in de rij. En dat gekke kleine venster van waaruit een dikke Egyptenaar (hij droeg het shirt van de nationale ploeg) ons de falafel bruusk toeschoof. Het product falafel bleek uiteindelijk van ondergeschikt belang te zijn. Pas later ontdekten we dat de falafeltent aangeprezen werd in de Lonely Planet. Aha.

Gehaktstaaf!

Een vergelijkbaar voorbeeld trof ik in San Francisco. Voor het ontbijt moest ik toch echt naar Mama’s in de wijk North Beach gaan, werd mij peer to peer verteld. Succes met het vinden van een plek, werd er lachend bij gezegd. Dan ben je natuurlijk nieuwsgierig. Een ontbijt? Wat kan daar nou zo bijzonder aan zijn? Het bleek een typisch geval te zijn van het is druk, dus is het goed. Mama’s had geen plek voor me, de rij om binnen te komen was exorbitant lang. Ik trapte wederom in de Lonely Planet-val. Een mens is in veel opzichten een schaap, zo bleek maar weer eens.

Zo druk als in de voorbeelden hierboven is het in de snackbar bij mij thuis om de hoek bijlange niet. Dat gaat als het aan de uitbaters ligt snel veranderen. De snackbar om de hoek heeft namelijk een bijzondere tool in zijn above the line marketingpromotiebeleid. Een die de snackbar bij mij om de andere hoek niet heeft. Een tool die voor zover ik weet geen enkele snackbar in de stad gebruikt.

Die tool is net zo simpel als briljant en werkt als volgt. Een van de zonen van de Chinese uitbaters drukt vaste klanten (lees dagelijkse klanten) direct bij binnenkomst een koude gehaktstaaf in de hand. Een scene die plaatsvindt zonder verdere verbale begeleiding of zelfs oogcontact. Men lijkt elkaar daarin te begrijpen.

Welbeschouwd heeft het iets buitenmatig viezigs, zo’n gegaarde staaf donkerkleurig koud varkensvlees die zonder servetje van hand naar hand gaat. Maar de vaste klanten lijken het op prijs te stellen, zo heb ik ervaren. Er is sprake van verwachting en daar wordt handig op ingespeeld. Zo zie ik een man in een halflange blauwe jas die de staaf eerst als een bokaal omhoogtilt voordat hij er een onsmakelijk grote hap uit neemt. Hij heeft zijn staaf verdiend, lijkt hij te willen zeggen.

De politieagent die tijdens zijn vandaag-haal-jij-het-eten-dienst naast me aan het wachten-op-je-beurt-tafeltje zit, wimpelt het gratis vlees in eerste instantie af. Dat doe je als onafhankelijke wetsdienaar. Vervolgens laat hij zich tóch door de aanblik van het verleidelijke vlees overhalen. Zo krachtig is dus het geven van gratis vlees.

Ik krijg geen gehaktstaaf. Geen probleem, maar het maakt me wel nieuwsgierig. Ik stel er geen vragen over om de magie van het moment niet te doorbreken met de waarschijnlijk tegenvallende realiteit. En dus vraag ik me slechts af of het marketingbeleid uitzonderingsregels zou hebben. Ik staar naar het nummer op mijn bonnetje. 53 lees ik. Oneven. Zou dat het zijn? Even nummers wel een gehaktstaaf, oneven niet? En dan alleen de échte vaste klanten met een even nummer.

Ik ben geen vaste klant volgens de regels, aangezien mijn partner en ik de snackbar afwisselend bezoeken en het Chinese stel inclusief al hun zonen niet weten dat wij wel gewoon uit dezelfde portemonnee betalen. (Of heb ik gewoon te vaak ‘sorry, wat zeg je’ gezegd bij de bestelling. Ik versta namelijk niks van wat de opperchinees mij vraagt. Ik kan er niets aan doen dat ‘familiezak’ uit zijn mond klinkt als awiwilak.)

Ingewikkeld die kleine letters en regels, het lijkt wel Facebook.

Het heeft iets old schools, dat weggeven van producten. Bij de buurtslager en op de weekmarkt kom je het ook nog wel eens tegen. Kaasblokjes, rolletjes vlees, sinaasappelpartjes, het gaat erin als koek. Ik houd wel van die persoonlijke touch, een ouderwets contact met je lokale snackexpert. Ook al versta je hem eigenlijk niet zo heel goed, gratis klinkt in elke taal hetzelfde.

De beleving van het liefdevol in de hand gedrukt krijgen van een koude gehaktstaaf is onbetaalbaar. Sterker nog, het is een ervaring met een hoge doorvertelwaarde. Daar kan geen like tegenop. De ontvangers van gehaktstaven komen trouw terug voor meer en de aanschouwers (lees potentiële vaste klanten) komen terug voor de ervaring.

Zo druk als bij de falafeltent of Mama’s is het echter nog lang niet. Daarvoor moet hij niet alleen het ritueel van het uitdelen van gehaktstaven blijven uitvoeren, hij moet vooral ook gewoon goeie friet blijven bakken. Het gehaktstaaftrucje is de kerst op de taart. Komen ze zo mee in de Lonely Planet en dan is het hek van de dam. Dan weet ik zeker dat de rij al snel om de hoek begint, bij mij aan de voordeur.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s