Een lang en ondraaglijk lijden

Op een muur van het kantoor van david staat in grote kleurige letters een filmcitaat geschreven ‘assumption is the mother of all fuckups’. Ga nooit uit van aannames en veronderstellingen, maar leef je in en verplaats je in een ander, om exact helder te krijgen wat de vraag van die ander is. Een gouden regel bij communicatie, en een die geldt in alle situaties en bij alle omstandigheden.

Assumption is the mother of all fuckups

Deze week ondervond ik aan den lijve hoe geldig dit filmcitaat is. Onverwachts overleed een ouder familielid, en kreeg ik voor het eerst te maken met begrafenisondernemers. Terwijl wij als familie nog aan het bijkomen waren van de schok van de avond ervoor, waren de heer en dame in het stemmig zwart vooral geïnteresseerd in wat er praktisch geregeld moest worden en in de voortgang van hun ‘productie’.

Ze waren amper binnen, of de dame klapte zonder verdere uitleg haar laptop open en begon ijverig te tikken. Een korte condoleance en een handje voor de familieleden ging hier aan vooraf, dat wel. Maar verder geen vragen aan de achtergebleven hoogbejaarde echtgenoot over hoe hij zich voelde, over wat er gebeurd was en ook geen uitleg over wat het gesprek precies ging inhouden. Hop, actie, want er moest van alles geregeld worden en er was eigenlijk geen tijd. Dat we dat maar meteen begrepen.  

Terwijl het gesprek voortsnelde, zag ik dat op het computerscherm een rouwbrief verscheen. Met daarin in grote letters de naam van een man. Delete, delete, tik, tik, en daar schoof de mannennaam weg en verscheen de naam van mijn familielid op het scherm. Zelfde introtekst, andere naam, lekker gemakkelijk, snel en praktisch. “Het was zeker een lang en ondraaglijk lijden, hè”, vroeg de begrafenisdame, en haar vingers tikten al weer verder. Verbijsterd zeiden wij allemaal tegelijk ‘nee’.  O, daar had ze niet op gerekend bij een 86-jarige. Jammer, want nu moest ze de zinnen weer weghalen.

“U wilt zeker wel een mooi gedichtje boven de brief. Hier heb ik een voorbeeldboekje met gedichten. Kunt u alvast kijken”, en hup, een bundeltje teksten in onze handen. Met daarin, keurig op onderwerp gerangschikt, gedichtjes en rijmelarijtjes over allerlei soorten van overlijden. Onverwacht, door ziekte, kinderen, van alles flitsen voor mijn ogen voorbij. Maar wij wilden helemaal geen standaard krampachtig rijmsel boven de brief. Oei, dat hadden de begrafenisondernemers al weer niet aan zien komen. “Ja, dat kan natuurlijk ook”, was hun aarzelende reactie.

En toen zijn we als familie op de rem gaan staan. En hebben nadrukkelijk de tijd genomen voor een zelf geschreven tekst, persoonlijk en sober, zoals haar echtgenoot het wilde. In lijn met hoe ze was en hoe ze leefde. Met gevoel en inlevingsvermogen, iets wat de begrafenisondernemers in hun communicatie met ons als familie, hun klant, totaal uit het oog verloren waren. De praktische zaken zijn prima geregeld, daar kunnen we niets van zeggen. Maar toch zullen wij dit bedrijf nooit aan iemand aanbevelen. Te veel op niets gebaseerde foute aannames, te veel verkeerde veronderstellingen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s