De pitch

We gaan niet ontkennen dat we bij david niet een heel klein beetje jaloers zijn op bureaus die pertinent weigeren om te pitchen. Het zijn er niet veel maar ze bestaan. Echt. In een ideale wereld gaat de opdrachtgever er zelf op uit, pleegt zelf veldonderzoek en durft bij de uiteindelijke keuze voor een bureau te vertrouwen op gesprekken met elkaar, in plaats van op de pitch, die welbeschouwd niets meer is dan een suggestieve momentopname.

De tragiek is dat het reclamebureau te vaak afhankelijk is van de pitch, die in wezen niets meer of minder is dan een ordinair sollicitatiegesprek. Een auditie. De platste manier om het ‘kaf’ van het ‘koren’ te scheiden. De meest luie ook. Immers, het is het bureau dat zich tot in den treuren voorbereidt, zich druk maakt en blootgeeft voor een select gezelschap dat niets meer hoeft te doen dan aan tafel te zitten. Investeren heet dat dan.

“Pitchen is tijd en geld investeren in een klant die je niet hebt, ten koste van de klanten die je wel hebt.”
(vrij naar Hans van Dijk)

Waarom doen we het überhaupt eigenlijk als we het er eigenlijk niet eens mee zijn? Het antwoord is simpel. Als we niet meedoen zetten we onszelf buitenspel. Dat geldt met name voor de kleinere bureaus. Niet meedoen is ten prooi vallen van de ongeschreven regel van het spel. En als we dan toch gaan pitchen, dan zou het flink wat verspilde energie schelen als de opdrachtgever voor zichzelf duidelijk heeft waar zijn communicatiebehoefte nou precies ligt.

Want als de opdrachtgever dat concretiseert, hoeft hij geen tig bureaus uit te nodigen voor een pitch voor een opdracht van een paar duizend euro. Of voor een opdracht die na een intensief pitchtraject helemaal uitgekleed wordt.

Een bureau dat goed werk wil maken heeft daarvoor helemaal geen competitie nodig: de uitdaging moet in de uiteindelijke opdracht zelf zitten. Niet in het verwerven van de opdracht. Een pitch maakt een bureau niet beter en nee: je leert elkaar niet kennen, ongeacht hoe doordacht je bureaupresentatie ook is. Hooguit schamp je elkaar een beetje.

Een opdrachtgever die weet wat hij wil en een bureau dat weet wat het kan, kunnen onzekerheden makkelijk ondervangen door een paar goede gesprekken met elkaar te voeren. Wat verwachten we van elkaar? Wie zijn we? Wat kunnen we voor elkaar betekenen? Kortom, creëer begrip en ruimte voor elkaars situatie op een fundamentele wijze. Immers, een bureau dat zich begrepen voelt, betaalt het verkregen vertrouwen namelijk gegarandeerd terug met het beste werk dat het in zijn mars heeft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s